MAURITANIA

Cycling in the desert between Arabia and Africa, 1999

MIJNEN...

Links mijnen. rechts waarschijnlijk ook. Niemand die het zeker weet. 

De Westelijke Sahara wordt al jaar en dag geclaimd door onafhankelijkheidsbeweging Polasario. De beweging verzet zit tegen de expansiedrift van Marokko die grote delen van de Sahara tot haar grondgebied beschouwt. In 1999 was er een wapenstilstand. De VN houdt een oogje in het zeil. Maar helaas liggen er nog overal mijnen. Of wellicht liggen ze er niet. Onzekerheid. Wij fietsen in het noorden door dorpjes waar de inslag van mortiergranaten duidelijk te zien is. En langzaam maar zeker bekruipt ons het gevoel dat fietsen door een woestijn met mijnen weliswaar avontuurlijk is maar toch iets te gevaarlijk. 

We hebben twee opties, Vanaf Nouadibou het strand op en zo'n 500 kilometer door het zand langs de kustlijn naar de hoofdstad fietsen, Nouakchott. Weinig water, weinig eten en een grillige kustlijn waar verdrinking op de loer ligt. Andere optie is om de goederentrein in de nacht te nemen naar Choum. En daar kiezen we voor. Want dan zitten we midden in de Sahara en daar zijn we toch naar op zoek. Wie denkt dat een goederentrein een makkelijker optie is dan fietsen komt bedrogen uit. Dit is de ijzertrein. Nooit bedoeld om reizigers mee te nemen. A hel of a ride! Samen met de locals zitten we in de goederenwagons. Ogen, oren en neus zitten binnen mum van tijd vol met stof en zand. Het gebonk houdt ons uit de slaap en midden in de nacht springen we met fiets en al uit de trein en zitten we midden in de Sahara. 

ZAND...

We fietsen graag door leegte. En in de Sahara heb je daar veel van. Zand, zand, zand. En heel af en toe een paar kleine huisjes. We komen erachter waar water te vinden is. De Mauritaniers trekken met hun kamelen over de zandduinen en leren ons beter te kijken en zo meer te zien. 

WEG...

En dan is er een weg. Vanaf Atar loop er een hele goede weg naar Nouakchott. Wij zijn stom verbaasd. Na dagen ploeteren door het zand staan we ineens op asfalt. En dat scheelt een heleboel. Nu is het alleen nog maar de Harmattan wind die we moeten verslaan. Tussen november en maart waait er een stevige stoffige wind door dit gedeelte van de woestijn. Het zand dringt overal in door. En als we ons tentje neerzetten is de volgende ochtend de zandduin naast ons tentje verplaatst naar op ons tentje. 

MENSEN...

In Mauritanie leven twee grote groepen mensen. De Moren die zich zelf zien als de eigenaren van het land. Een de Afrikanen die het werk doen. En die laatste groep werd jaren lang als slaven gehouden. Officieel is slavernij afgeschaft maar we zien in heel veel woongemeenschappen het nog gewoon plaatsvinden. 

VAKANTIELAND...

Mauritanie vakantieland? Mmmm, nee dat zouden we niet zeggen. Dit is geen land waar je je gelijk welkom voelt. Dit is een land wat je voor je moet winnen. Het kost moeite om ergens te komen. Het kost moeite om te eten en water te vinden. Het kost moeite om de cultuur te begrijpen. En het kost moeite om door de enorme hoeveelheid zand te worstelen. Maar als je daar de moeite voor neemt dan openen vele deuren. Beter kijken om meer te zien. Mooie wereld. 

PS: dit was Mauritanie meer dan 20 jaar geleden.....er kan veel zijn veranderd....

@2017 lismarq - explore the world

  • Facebook - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • Vimeo - Grey Circle
  • YouTube - Grey Circle