ARGENTINA

Crossing Patagonia and the Andes, 2000

PATAGONIE

Het is 2000. Eigenlijk wilden we hier helemaal niet zijn. We zouden ergens in Jemen moeten zitten. Op weg naar Oman, VAE en dan via Iran Pakistan in op weg naar China. Maar het lot besloot anders. Een ongeluk in Ghana resulteerde een operatie in Zuid Afrika. En dat gooide ons 'schema' in de war en zorgde ervoor dat we midden in de zomer door heet Jemen zouden fietsen. Geen goed idee. 

Dus fietsten we vanuit Afrika via het Midden Oosten Europa weer in en namen het vliegtuig van Madrid naar Business Aires om een dag later de walvissen uit het water te zien springen bij Peninsula Valdez. Onze tocht door Argentinië is begonnen. 

En met niets meer dan een kaart van Zuid Amerika, zonder enige kennis van dit continent, zonder enige voorbereiding, gaan we op pad. Spannend. 

Elke fietser in Argentinië moet eraan geloven. Patagonië. 

3000 kilometer fietsen naar het meest zuidelijke puntje van Zuid Amerika. Patagonië. Over 'rolling hills' en vlaktes waar de wind meedogenloos overheen raast. Altijd tegen, altijd hard. We proberen in de nacht te fietsen, vroeg in de ochtend maar de wind lijkt ons altijd voor te zijn. We lijken te kruipen door het landschap. 

De dorpjes onderweg zijn desolaat, stoffig, armoedig. In lokale winkeltjes vinden we gelukkig genoeg proviand om door te kunnen fietsen. Heel af en toe vinden we een kamer en zijn we even uit de wind, het stof en het zand. Een jaar geleden fietsen we door de Sahara en hadden we de Harmattan (woestijnwind) tegen. Nu komt die ervaring van pas om het lang vol te houden. 

DE BERGEN, DE ANDES!

Oh wat zijn we blij om de eerste bergen te zien. 

Wat heerlijk. Klimmen! Uit de wind. Eindelijke iets zichtbaars om tegen te vechten. We zien besneeuwde toppen. Wegen die omhoog kronkelen. We zien vulkanen met bovenaan kleine rookpluimpjes. De flanken van de bergen zijn bedekt met groene frisse bossen. Op de grond wisselen rotsen en fijn vulkaanzand elkaar af. Met de tassen vol eten fietsen we door verschillende natuurparken. We kamperen in het wild, wassen in de rivieren, we stoken een vuurtje en alles lijkt heerlijk in balans te zijn. 

DE MENSEN

We zijn Afrika gewend. Paar maanden geleden fietsten we daar nog. Vergelijken met Afrika zijn de mensen in Zuid Amerika meer terughoudend. En het kost ons wat moeite in het begin om aan te passen. Binnen mum van tijd moeten we Spaans leren praten om de taalkloof te overbruggen. En dan gaat het snel. Voordat we het weten doet Lisette een een interview voor een radiostation en komen we in contact met de leukste mensen. 

PASO AGUA NEGRA

Op 4780 meter hoogte ligt Paso Agua Negra. Precies op de grens Argentinië - Chili. 

En dat is een mooi doel voor ons. Vanuit de pampa van Argentinië fietsen we honderden meters omhoog. Dit wordt een lange klim. Deze pas is bedoeld om de handel tussen de twee landen te stimuleren. Maar in 2000 zien wij nauwelijks handelsverkeer op de weg. Hoe hoger we komen hoe meer verlaten de onverharde weg is. 

We slikken aspirine tegen de hoogteziekte hoewel we nooit precies weten of dit enig effect heeft. Als placebo lijkt het te werken. Halverwege de klim komen we erachter dat we deze dag de top niet gaan halen. Op ongeveer 4300 meter slaan we ons kamp op. En terwijl de zon achter de bergen verdwijnt springen we nog even snel de gletsjerrivier in om af te spoelen. Het duurt een uur in onze slaapzakken om weer op te warmen.